Angelos Avgoustidis and his book “Ouzo44Ouzo” on Hellas Pindakaas – Listen on demand (show in Greek)

Avgoustínos, een kleine drankproducent uit Thessaloniki, en Aristotélis, zijn chauffeur, rijden rond door de steden en dorpen van Grieks Macedonië en verkopen ouzo, wijn en andere drank. Zij rijden in een oude vrachtwagen, een Dodge met het stuur rechts, restantje van het Britse leger. De Koude Oorlog is op zijn hoogtepunt en Griekenland heeft zich nog niet hersteld van de verloren oorlog tegen de Turken in 1922, de Duitse Bezetting van 1941-44 en de Burgeroorlog van 1946-49. De persoonlijke verhalen van Avgoustínos, Aristotélis en hun klanten, die zich tijdens hun reis opstapelen, zijn stukken uit de puzzel van de geschiedenis van modern Griekenland. Geschiedenis zoals die door de gewone mensen werd ervaren en waar mythe en werkelijkheid niet altijd van elkaar kunnen worden gescheiden.

Avgoustínos, hoofdpersoon van ‘Ouzo 44 Ouzo’ was mijn vader. Tijdens de schoolvakanties klommen wij, de kinderen, om de beurt in onze vrachtwagen, een oude Dodge, en begeleidden Avgoustínos en Aristotélis op hun reizen door de bergen en vlakten van Grieks Macedonië. Het was de tijd dat de Griekse cognac nog cognac mocht heten en niet brandy, zoals nu. De standaardmaat was nog steeds de oká (1282 gram). Ik herinner mij de onmetelijke armoede van het platteland. Ik herinner mij dat in sommige dorpen ik het enige kind was met schoenen aan. Ik herinner mij de dozen fruit die wij gratis mochten meenemen omdat zij sowieso onverkoopbaar waren en zouden gaan rotten. Ik herinner mij de witte borden op de witte tafelkleden van de restaurants in de provincie. Ik herinner mij de talloze verhalen en de uiteenlopende meningen van de klanten. Ik herinner mij de angst voor de gendarmes en de soms gedempte, haast samenzweerderige stemmen van de ouderen. Ik herinner mij de foto’s van de overleden dictator Metaxás aan de muren van sommige winkels. Ik herinner mij ook dat wanneer iemand die bekende zin ‘wij hebben een Metaxás nodig’ uitsprak, Avgoustínos en Aristotélis ongemakkelijk reageerden. Ik herinner mij tenslotte dat Avgoustínos altijd veel geld op zak had, maar toch durfde je nooit om een ijsje te vragen. Het geld was nodig om de volgende termijn af te lossen. ‘Ouk an lávis pará tou mi échontos’ (je zult niet krijgen van wie niet heeft) was zijn lievelingsgezegde.

Hoewel dit verhaal is geïnspireerd door echte gebeurtenissen, personen en situaties, is de plot fictie. Daarom zijn de namen van personen en plaatsen verzonnen en werd de geografie enigszins ‘aangepast’. Echt zijn alleen de namen van de twee hoofdpersonen, van hun vrachtwagen en van het merk ouzo dat zij verkochten. ‘Ouzo 44 Ouzo’ is het verzonnen verhaal over een reis dwars door denkbeeldige bergen, dorpen en steden, maar het had ook echt kunnen zijn gebeurd.

.