Ευρωπαϊκη οδηγια: Προστατεψτε τους οικονομικους απατεωνες – Η ΕΕ δεν μπορει να επιβιωσει χωρις αυτους

Με 503 ψήφους ευρωβουλευτών υπέρ και 131 κατά εγκρίθηκε νέα ευρωπαϊκή οδηγία προστασίας των πολυεθνικών από την «εγκληματικότητα του διαδικτύου» που προσφέρεται για αποκαλύψεις τύπου Panama papers, Wiki Leaks, Luxleaks, Anonymous, αλλά και όσων ΜΜΕ προσφέρονται για τη δημοσιοποίηση αντίστοιχων πληροφοριών και αποκαλύψεων.

Ποιοι ψήφισαν υπέρ και ποιοι εναντίον της οδηγίας για τα Trade Secrets; Σύμφωνα με τις πηγές μας, έτσι ψήφισαν  οι διάφορες πολιτικές ομάδες του κοινοβουλίου της ΕΕ: αριστερά (GUE / NGL) κατά, Πράσινοι κατά, κέντρο-αριστερά Σοσιαλιστών & Δημοκρατών (S&D) υπέρ, οι φιλελεύθεροι (ALDE) ήταν μοιρασμένοι, κέντρο- δεξιά (ΕΛΚ) υπέρ, συντηρητικοί (ECR) υπέρ με ορισμένες εξαιρέσεις, EFDD – το ιταλικό κίνημα 5 αστέρων και Βρετανοί UKIP – κατά, και η ομάδα “Ευρώπη των Εθνών και Ελευθεριών» (γαλλικό Εθνικό Μέτωπο και των συμμάχων), υπέρ .

Η ευρωπαϊκή επιτροπή που εισηγήθηκε την οδηγία δια χειρός της Κονστανς Λε Γκρίπ του ευρωπαϊκού λαϊκού κόμματος υποστήριξε ότι η οδηγία «προστατεύει την επαγγελματική τεχνογνωσία και την άυλη κληρονομιά των επιχειρήσεων κι ότι προωθείται για να προστατεύσει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δεν διαθέτουν ισχυρά συστήματα προστασίας των δεδομένων τους».

Η οδηγία προς τις χώρες μέρες μέλη και η ενσωμάτωσή της στην εθνική τους νομοθεσία έχει στόχο να βοηθήσει τα εθνικά δικαστήρια στην πάταξη  της «αθέμιτης» χρήσης επιχειρηματικών πληροφοριών και την αποζημίωση «των θυμάτων τέτοιων παράνομων πρακτικών» όπως δήλωσαν οι εμπνευστές της. Αυτό είναι το πρόσχημα. Θα το έλεγες και προφάσεις εν αμαρτίαις. Γιατί ποιος ακριβώς είναι ο εχθρός εδώ; Και ποιος είναι το θύμα; Θύματα είναι οι πολυεθνικές που κρύβουν εκατομμύρια σε παράκτιες εταιρίες και πρέπει να προστατευθούν από όσους αποκαλύπτουν πως ακριβώς παίζεται το βρώμικο παιχνίδι τους; Αθέμιτη είναι η χρήση επιχειρηματικών πληροφοριών, όταν αυτές αποκαλύπτουν την μπίζνα της διαπλοκής και της φοροαποφυγής; Και τελικά, γιατί πρώτα προστατεύονται οι πολυεθνικές, και λόγος δε γίνεται από πλευράς της ΕΕ για το πως θα αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της φοροδιαφυγής, και πως θα προστατευθεί το δημόσιο συμφέρον;

Η οδηγία αυτή, όταν γίνει νόμος στις χώρες μέλη της ΕΕ, θα δίνει στις εταιρείες το δικαίωμα να μηνύσουν όποιον  αποκτήσει, χρησιμοποιήσει ή δημοσιεύσει οποιαδήποτε πληροφορία ή έγγραφο που θεωρούν οι υπεύθυνοι της εταιρείας εμπορικό μυστικό, ακόμη και αν αυτό το άτομο δεν έχει καμία πρόθεση για επιχειρηματικό εσπιονάζ ή κανένα οικονομικό κίνητρο.

Στο εξής όλες οι αποκαλύψεις θα θεωρούνται αθέμιτα προϊόντα υποκλοπών και θα διώκονται επίσημα και με τη βούλα της κοινοτικής νομοθεσίας, όσοι αποκαλύπτουν, ή καταγγέλλουν περιπτώσεις φοροδιαφυγής. Συμπεραίνεται ότι όσες λίστες κυκλοφορούν ήδη και στην Ελλάδα αποτελούν προϊόντα υποκλοπής και ως εκ τούτου παράνομες, απορριπτέες και καταδικαστέες.

Με το πρόσχημα ότι έτσι καταπολεμάται η βιομηχανική κατασκοπεία, δίνεται ένα μεγάλο δώρο σε όλες τις εταιρείες, οι οποίες στο εξής θα αποφεύγουν και νόμιμα πλέον κάθε προσπάθεια ανεξάρτητου ελέγχου των προϊόντων και της εταιρικής συμπεριφοράς τους.

Ένα από τα γεγονότα που αποκαλύπτει το μέγεθος της απάτης που επιχειρείται, είναι το γεγονός ότι το κείμενο της οδηγίας συντάχθηκε κατόπιν αιτήματος και με σημαντική βοήθεια από τις ίδιες τις πολυεθνικές εταιρείες, και ψηφίστηκε χωρίς να γίνει καμία διαβούλευση με ανεξάρτητους φορείς και οργανώσεις. Η πλήρης απουσία δημόσιου διαλόγου και συμμετοχής των ειδικών και του κόσμου, είναι τουλάχιστον ύποπτη.

Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι η φοροδιαφυγή αποτελεί στρατηγική επιλογή και πρακτική του καπιταλισμού. Ο ρόλος της ΕΕ όμως ποιος ακριβώς είναι; Μόλις αποκαλύπτονται τεράστια σκάνδαλα φοροδιαφυγής, να τρέχει να νομοθετήσει  υπέρ της προστασίας των πολυεθνικών; Γιατί, αν εκεί περιορίζεται ο ρόλος της, τότε η ΕΕ, στην ιστορική περίοδο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που ζούμε, αποδεικνύεται απλά ένας μηχανισμός εξυπηρέτησης και προστασίας του μεγάλου κεφαλαίου, ένα όργανο στα χέρια αυτών των συμφερόντων και, ακόμη χειρότερα, ένας μηχανισμός επιβολής αντιλαϊκών πολιτικών.

Αυτή την Ευρώπη θέλουμε;