Οι κλωσσες του φιδιου & η πρωτη δικτατορια μεσα στην ΕΕ

Μια ανασκόπηση του πως βλέπαμε τα τρένα να περνούν…

Πρώτα το αντικρύσαμε στον Jörg Haider. Το σημειώσαμε, κάναμε και ναζάκια στην Αυστριακή κυβέρνηση συνεργασίας αλλά δεν το λάβαμε σοβαρά υπόψη. Όταν έληξε, το αφήσαμε να περάσει σαν κακό όνειρο. Μικρή και φιλήσυχη χώρα η Αυστρία, θα περάσει το κακό ανέπαφα, σκεφτήκαμε. Μετά ήρθε η πιο φανταχτερή έκδοση με τον Berlusconi. Κράτησε χρόνια αυτή η κολόνια. Αλλά ο Sylvio ήταν πιο πολύ Αύγουστος και λιγότερο Ιούλιος Καίσαρας. Και ήταν και μεγάς λαοπλάνος. Και εφησυχάσαμε. Κατόπιν σκαρφάλωσε στα άνω πατώματα της εξουσίας ο Putin, αλλά δεν είχε γίνει διεθνώς γνωστό το που θα κατέληγε. Οπότε και αφέθηκε ανενόχλητος να αλωνίζει, για να μη μιλήσω για τις αγκαλιές και τα νταλαβέρια με εξέχοντες ευρωπαίους ηγέτες.

Έπειτα είχαμε τον Ολλανδό Pim Fortuin. Αυτός μας άγχωσε εδώ στη χώρα της τουλίπας, γιατί με τη φράση «Η Ολλανδία είναι γεμάτη», από μετανάστες, και με νωπές τις μνήμες από τους Δίδυμους Πύργους, είδε τη δημοτικότητα του να εκτοξεύεται, κερδίζοντας ένα εισιτήριο κατευθείαν για τον τελικό. Τον προόριζαν για το νέο πρωθυπουργό, αλλά τον «καθάρισαν» και μπήκε η ανησυχία στο ράφι. Στη συνέχεια, τη σκυτάλη του ολοκληρωτισμού πήρε ο Erdogan (2003). Ούτε αυτός έδειξε από την αρχή τις διαθέσεις του. Και οι Ευρωπαίοι, ανάμεσα τους και πλείστοι Έλληνες πολιτικοί, χαριεντίζονταν μέχρι και αρκετά πρόσφατα μαζί του. Ούτε αυτό το καμπανάκι μας έκανε να κουνηθούμε και πολύ από τη ραστώνη μας.

Η ευημερία των λαών υπήρξε ανέκαθεν το άλλοθι των τυράννων.

Μετά ήρθε ο και πάλι Ολλανδός Geert Wilders. Αυτός κατάφερε να μπει και στην κυβέρνηση για ένα φεγγάρι, μέχρι που φρικάρανε στον συνασπισμό, έβαλε μια φωνή και η βασίλισσα, και τον στείλανε. Ο ίδιος λέει ότι αποχώρησε. Τέλος πάντων, βγήκε κάπως από το κάδρο, αλλά στο μεταξύ ο φασισμός πότιζε. Άφηνε ουρές. Κάπου εκεί, ή και λίγο πριν, εμφανίστηκε και η Le Pen, που, αφού κοντραρίστηκε με τον μπαμπά για την πρωτοκαθεδρία, τάχα, χειραφετήθηκε και ανέλαβε στην ουσία τα ηνία. Αυτήν τη φοβηθήκαμε για λίγο, κάποια στιγμή, αλλά τέθηκε υπό έλεγχο κι εκεί κάπως το θέμα και πήραμε ακόμη μια, μικρή, ανάσα/αναβολή.

Τα όρια των τυράννων καθορίζονται από την ανοχή αυτών που καταπιέζουν.

Εκεί γύρω στo 2007 άνθισαν και τα δικά μας τα μπουμπούκια, κι ένα κόμμα που βρισκόταν στα εκλογικά τάρταρα, έχοντας υπολογίσει την κρίση του Ευρώ που ερχόταν καταπάνω μας σαν καταιγίδα, άρχισε να λαμβάνει κεντρική θέση στην πολιτική σκηνή, αφού πρώτα είχε ρημάξει την κοινωνική συνοχή των Ελλήνων, στοχοποιώντας μετανάστες και πρόσφυγες. Τους αφήσαμε λάσκα για αρκετά χρόνια, διάστημα που εκμεταλλεύτηκαν δεόντως για να φτάσουν να γίνουν 3ο κόμμα. Κάποιοι φώναξαν, κάποιοι δολοφονήθηκαν, αλλά και κάποιοι άλλοι, που απολαμβάνουν τώρα βουλευτικά εδράνα στο κυβερνών κόμμα, μιλούσαν για μια σοβαρή χρυσή αυγή που πρέπει να της δοθεί η ευκαιρία να εκφραστεί.

Κάποια στιγμή επανεμφανίστηκε ως πρωθυπουργός της Ουγγαρίας ο Viktor Orban  και ενώ φαινόταν που πήγαινε το πράγμα, οι Ευρωπαίοι συνέχισαν να αρμενίζουν σε θολά νερά. Είχαν και την κρίση του Ευρώ, είχαν την στοχοποίηση του Ευρωπαϊκού Νότου στα χαρτιά, κι έτσι ο απολυταρχισμός συνέχισε να τρυπώνει από την ορθάνοιχτη πλέον κερκόπορτα που είχαν ανοίξει μια σειρά ηγετών και αρχηγών κομμάτων.

Ένας τύραννος, όταν εμφανίζεται για πρώτη φορά, είναι ο προστάτης.

Ώσπου ήρθαν έπειτα οι θιασώτες του Brexit, Nigel Farage και λοιποί ακραίοι. Αυτούς τους βλέπαμε αρχικά ως γραφικούς, μέχρι που έγιναν και αυτοί η κυρίαρχη ιδεολογία. To Brexit φύσηξε ακόμα περισσότερο ούριο άνεμο στα πανιά του εθνικισμού, κι έτσι, λίγους μήνες μετά το Βρετανικό δημοψήφισμα, τα ξαδερφάκια, οι Αμερικανοί είδαν στο πορτοκαλί πρόσωπο του Trump τον 45^ο Πρόεδρο τους. Αλλά και με τον Trump, ενώ η ιστορία είχε αρχίσει να στάζει σαν κρύος ιδρώτας στην σπονδυλική μας στήλη, δείξαμε μεγάλη ανωριμότητα υποτιμώντας τον ως καραγκιόζη, και, πολλοί από εμάς, του κλείνανε και το μάτι, στα κρυφά ή φανερά. Ενώ ο μισός πλανήτης σκεφτόταν The shit got real – ώρα μηδέν για τη δημοκρατία, ο άλλος μισός πλανήτης φλέρταρε με το γόητρο του Trump. Και πολλοί Έλληνες επίσης. Και πολλοί Έλληνες ακόμα και τώρα.

Είναι σα να βλέπεις τον μετεωρίτη να έρχεται, να πλησιάζει, να σκάει κιόλας, κάπου μακριά κι εσύ ακόμα να θεωρητικολογείς περί ελευθερίας του λόγου και ανοχής του μίσους.

Η τελευταία πράξη αυτού του σπασμένου τηλεφώνου θα έρθει να σφραγίσει την ιστορία της Ενωμένης Ευρώπης στην αρχή της νέας χιλιετηρίδας. Ποιες Ευρωπαϊκές αξίες και κουραφέξαλα. Εδώ έχουμε την πρώτη εξόφθαλμη δικτατορία σε κράτος-μέλος της ΕΕ. Την ανακοίνωσε ο Όρμπαν στην Ουγγαρία, με πρόσχημα την αντιμετώπιση του κορονοϊού. Δεν ξέρουμε αν θα ξαναγίνουν εκλογές στη χώρα αυτή. Κάτι ανάλογο, βέβαια, συζητιέται και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Δημοκρατικοί πολίτες υποψιάζονται ότι ο Τραμπ ή θα θελήσει να αποφύγει τις εκλογές ή δεν θα σεβαστεί το αποτέλεσμα αν είναι αρνητικό για εκείνον, χρησιμοποιώντας ως πρόφαση τον κορονοϊό και την απουσία κανονικότητας.

Μια κοινωνία προβάτων θα βγάλει, αναπόφευκτα κάποια στιγμή, μια κυβέρνηση λύκων.

Πόσες αφυπνίσεις χρειαζόμαστε για να σηκωθούμε και να κάνουμε κάτι; Πόσο πιο κοντά πρέπει να έρθει και να μας χτυπήσει την πόρτα ο επόμενος επίδοξος δικτάτορας για να λειτουργήσουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά των Ευρωπαίων; Μήπως τελικά, φταίει το ότι έχουμε βάλει κι εμείς τα χεράκια μας και βγάζουμε καθημερινά τα ματάκια μας, με την μισαλλοδοξία περί οικονομικών μεταναστών για παράδειγμα… και άντε τώρα εσύ να καταδικάσεις κάποιον που εφαρμόζει όσα κι εσύ κρυφοπιστεύεις κι εύχεσαι να γίνουν και στη χώρα σου. Πόσοι είναι οι Έλληνες που θαυμάζουν τον Πούτιν; Και πόσοι είναι οι Έλληνες που λένε πως ένας “Erdogan” μας χρειάζεται στα ηνία της Ελλάδας για να μας βγάλει από το τέλμα;
.