Ρεμπέτικα live με τους Jan Verdonk & Hugo Strötbaum – Ακούστε on demand

Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά – Έλληνες και Ολλανδοί – ζωντανά στο Hellas Pindakaas! Ακούστε on demand την εκπομπή και απολαύστε τους Jan Verdonk και Hugo Strötbaum που έπαιξαν μπουζούκι ζωντανά και τραγούδησαν τρία ρεμπέτικα τραγούδια σε άπταιστα ελληνικά.

Ακούστε την εκπομπή on demand από αυτό το link.

Ο Jan Verdonk είναι φιλόλογος, μιλά ελληνικά και αγαπά την ελληνική ποίηση. Έχει μεταφράσει πολλούς από τους μεγαλύτερους ποιητές μας όπως ο Ρίτσος, ο Σεφέρης, ο Καρυωτάκης καθώς και έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Το επάγγελμα του είναι αγιογράφος, ενώ ήταν και ψάλτης για ένα διάστημα σε ελληνικές εκκλησίες στο Άμστερνταμ. Έχει γράψει και ένα βιβλίο σχετικά με το ρεμπέτικο.

Ο Χιούγκο μιλάει κι αυτός ελληνικά, ενώ ήταν και καθηγητής τούρκικης γλώσσας πριν συνταξιοδοτηθεί. Η πρώτη επαφή του Hugo με την ελληνική μουσική ήταν με τα δημοτικά τραγούδια, και μάλιστα μας τραγούδησε ακαπέλα μερικούς στίχους από το Πότε θα κάνει ξαστεριά, το παραδοσιακό Κρητικό τραγούδι.

Ο Jan έμαθε μπουζούκι από Ολλανδό δάσκαλο, τον μεγάλο φιλέλληνα ζωγράφο και συγγραφέα Henk van Woerden. Δάσκαλο του όμως θεωρεί και τον Ιορδάνη Τσουμίδη, έναν δεξιοτέχνη στο μπουζούκι που ήρθε στην Ολλανδία το 1985. Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Στη δεκαετία του 80, οι εμφανίσεις της Ρεμπέτικης Κομπανίας σε Ουτρέχτη και Άμστερνταμ ενέπνευσαν πολλούς Ολλανδούς να ασχοληθούν με το ρεμπέτικο. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Hugo. Το 1985, ο Jan είδε και άκουσε την ρεμπέτικη μπάντα Ψεύτης Ντουνιάς, την οποία μέχρι τότε αποτελούσαν ο Τάκης Σιδέρης, ο Hugo και ο Henk van Woerden και δεν άργησε να γίνει το τέταρτο μέλος της μπάντας. Η συνέχεια έχει γραφτεί στην ιστορία όλων των Ελλήνων της εποχής που έζησαν την αναβίωση του ρεμπέτικου μέσα από ελληνο-ολλανδικά σχήματα.

Παρακάτω μια φωτογραφία με τους Henk van Woerden, Takis Sideris, Ben Quist, Hugo Strotbaum, στο Melkweg το 1987.

Δείτε παρακάτω ένα σπάνιο βίντεο με τον Henk van Woerden να παίζει μπουζούκι:

Όπως οι ίδιοι το έθεσαν, το ρεμπέτικο είναι σαν ένα καλοήθες εκστατικό μικρόβιο, καθώς όταν το πρωτοακούς μπαίνει μέσα σου και σε συνεπαίρνει, σε ταξιδεύει σε άλλους κόσμους και σε μαγεύει για πάντα. Τραγούδησαν την Ατσιγγάνα του Γιώργου Μπάτη (1933), το Στο Φάληρο που πλένεσαι του Βαμβακάρη (1937), και το ζεϊμπέκικο του Τσιτσάνη Με γυναίκες μην τραβιέσαι (1941).