Βιντεο: Ο Μπερνι Σαντερς μιλα για την κριση στην Ελλαδα και το ΔΝΤ

Οι θέσεις του Μπέρνι Σάντερς για τη διεθνή κατάσταση και ειδικά το ελληνικό πρόβλημα χρέους είναι σαφως προοδευτικές. Τον Αύγουστο του 2015 δήλωσε : «Εκφράζω την αλληλεγγύη μου στον ελληνικό λαό, που μετά από πέντε χρόνια σκληρών και αντιπαραγωγικών πολιτικών λιτότητας, πολιτικών που υπαγορεύτηκαν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πλήρη ανθρωπιστική κρίση. Τον Ιανουάριο ο ελληνικός λαός είπε «φτάνει». Και εξέλεξε μια νέα κυβέρνηση, τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντί να συνεργαστεί με την νέα κυβέρνηση, η τρόικα επέμεινε στις πολιτικές λιτότητας. Στις 5 Ιουλίου ο ελληνικός λαός στήριξε την κυβέρνηση του και είπε όχι στη συνέχιση της λιτότητας. Αλλά πάλι η Γερμανία και η τρόικα επέμειναν στις πολιτικές λιτότητας.  Είναι καιρός οι πιστωτές να καθίσουν μαζί με την ελληνική κυβέρνηση, όπως με την κυβέρνηση του Πόρτο Ρίκο (σ.σ. που έχει παρόμοιο με την Ελλάδα πρόβλημα χρέους) και να συμφωνήσουν σε ένα σχέδιο δίκαιης αποπληρωμής του χρέους. Ο ελληνικός λαός και ο λαός του Πόρτο Ρίκο το δικαιούνται». (συνέντευξη στην Amy Goodman, για το Democracy Now).

Δείτε τι λέει στο παρακάτω βίντεο για την κρίση στην Ελλάδα και το ΔΝΤ

Ο Σάντερς, ο σοσιαλιστικών απόψεων ανεξάρτητος γερουσιαστής του Βερμόντ, με εφόδιο την αξιοπιστία που εμπνέει  στους ψηφοφόρους, ενω αρχικά θεωρείτο «υπερβολικά αριστερός» για να νικήσει τους Ρεπουμπλικανούς, κατάφερε να κερδισει αρκετές πολιτείες μέχρι τώρα, απειλώντας την Χιλαρυ σημαντικά.

Με παρόμοιο τρόπο ο Ομπάμα στις προκριματικές του 2008 είχε ανατρέψει τη βεβαιότητα της Κλίντον και πάλι για το χρίσμα, πρώτα αποδεικνύοντας στις δημοσκοπήσεις ότι μπορεί να εκλεγεί παρά την Αφροαμερικανική καταγωγή του και μετά παίρνοντας τη στήριξη του κόμματος του.

Η περίπτωση Σάντερς βέβαια είναι πολύ διαφορετική από του Ομπάμα. Οι σαφείς θέσεις του ενάντια στην «οικονομική ανισότητα στις ΗΠΑ» προκαλούν την αντισυσπείρωση όλου του οικονομικού κατεστημένου. Όπως ο ίδιος δήλωσε στη Bloomberg, «αν ήμουν στέλεχος  hedge fund δεν θα με ψήφιζα».

Είναι δυνατόν ένας υποψήφιος ενάντια στην οικονομική ελίτ να εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ; Η ενστικτώδης απάντηση όλων, ακόμη και των αρχικών υποστηρικτών του, ήταν όχι. Και τα ΜΜΕ από την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του τον αντιμετώπισαν ως χαμένο από χέρι. Ακριβώς όπως ο κεντρώος Τύπος στη Βρετανία, πχ η Guardian, περιέγραφαν τον Τζέρεμυ Κόρμπιν ως  “uneligible”, ως μη-εκλόγιμο.

Ο Μπέρνι Σάντερς όμως μετατράπηκε στον αμερικανό Κόρμπιν. Απευθυνόμενος στον μέσο αμερικανό και στα προβλήματα που αντιμετωπίζει παρά την ανάκαμψη κατά τη δεύτερη θητεία Ομπάμα. Και χωρίς μέχρι στιγμής να έχει βάλει «νερό στο κρασί του». Έχει αρνηθεί μέχρι σήμερα να γραφτεί μέλος στο Δημοκρατικό Κόμμα, του οποίου διεκδικεί το χρίσμα για Πρόεδρος. Άλλωστε και γερουσιαστής στο Βερμόντ εκλέγεται παραδοσιακά σαν ανεξάρτητος.

Μιλάει για το «οικονομικό κατεστημένο» που ελέγχει τα εκλογικά αποτελέσματα, την πληροφόρηση, την κατανομή του πλούτου. Και που «η απληστία του έχει καταστρέψει τις ζωές εκατομμυρίων Ανερικανών». Και οι δημόσιες ομιλίες του ανοίγουν με το τραγούδι Revolution του Bob Marley. Και με Tracy Chapman , Talking ‘bout a revolution.

Πέραν του στοιχείου της προσωπικής αξιοπιστίας που εμπνέει στους ψηφοφόρους, ο Σάντερς έχει φροντίσει να συνδεθεί με την αμερικανική κεντροαριστερή παράδοση. Όλο και περισσότερο αναφέρονται σ’  αυτόν ως τον νέο Ρούζβελτ, τον πολιτικό που συνδέεται με τον Κεινσιανισμό και την έξοδο των ΗΠΑ από την κρίση του 29. Και απευθύνεται όχι μόνον στους φτωχούς εργάτες αλλά και στη μεσαία τάξη, σε όλους αυτούς που έχασαν τα σπίτια τους και την ασφάλιση τους μετά την κρίση του 2008.