Νεες προοπτικες στην Ισπανια

Τη δεύτερη μεταπολίτευσή της ζει η Ισπανία, καθώς η εποχή της εναλλαγής στην εξουσία Λαϊκού Κόμματος και Σοσιαλιστών έφτασε στο τέλος της.

Η πολιτική κατάσταση δεν διαφέρει πολύ από την αντίστοιχη στην Ελλάδα: τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας που κυριάρχησαν στη μετά Φράνκο εποχή, ύστερα από την πρώτη μεταπολίτευση του 1977, κατάφεραν με τις αντιλαϊκές πολιτικές τους και τα σκάνδαλα διαφθοράς να αποξενώσουν μεγάλο μέρος των παραδοσιακών ψηφοφόρων τους, δίνοντας χώρο σε νέους, «άφθαρτους» εναλλακτικούς πολιτικούς σχηματισμούς, όπως το Podemos (Μπορούμε) και οι Ciudadanos (Πολίτες).

Σχηματισμούς εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους, που ωστόσο εκφράζουν τη βαθύτερη ανάγκη για μια νέα, πιο φρέσκια ματιά στα άλυτα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα του πολίτη.

Η ήττα του δεξιού Μαριάνο Ραχόι μοιάζει μεγαλύτερη από εκείνη του Πορτογάλου ομοϊδεάτη του, Πέδρο Πάσος Κοέλιο. Oχι μόνο γιατί χάνει 18 μονάδες και 63 έδρες (σε σύνολο 350), αλλά και γιατί ο πιθανότερος κυβερνητικός εταίρος του, οι «Πολίτες», δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα στις κάλπες, παρά την εξόφθαλμη «ώθησή» τους από τους δημοσκόπους και τα ΜΜΕ.

Τα «κουκιά» δεν βγαίνουν και ο Ραχόι θυμίζει λίγο τον φίλο και συνοδοιπόρο του, Αντώνη Σαμαρά, αφού η κινδυνολογική προεκλογική εκστρατεία του, στην οποία εμφανίστηκε ως μοναδικός παράγοντας «σοβαρότητας» -«Η Ισπανία στα σοβαρά» ήταν το κεντρικό του σύνθημα-, απέτυχε παταγωδώς. Προφανώς, ούτε το ψευδεπίγραφο ισπανικό «success story» ούτε η ολόψυχη υποστήριξη στον Ραχόι από την Ανγκελα Μέρκελ και τους λοιπούς Ευρωπαίους υποστηρικτές των μνημονίων έπεισαν τα θύματα των μνημονιακών πολιτικών για την αναγκαιότητα συνέχισής τους.

Από εκεί και πέρα, παραμένει αμφίβολο αν το δυνάμει «μπλοκ» της Κεντροαριστεράς με την Αριστερά, τους Σοσιαλιστές, το Podemos, την Ενωμένη Αριστερά μπορεί και θέλει να σχηματίσει «κυβέρνηση κατά της λιτότητας», αντίστοιχη με αυτή που με μεγάλες προσπάθειες ορκίστηκε πρόσφατα στην Πορτογαλία. Σε κάθε περίπτωση, μια καινούργια μέρα ξημερώνει σε μια ακόμη πολύπαθη χώρα του ευρωπαϊκού Νότου.

Η άνοδος του Podemos αποτελεί σημαντική εξέλιξη και υποχρεώνει όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις της Ευρώπης να δουν επιτακτικά την ανάγκη αποστασιοποίησής τους από την πολιτική που υποδεικνύει η Γερμανίδα καγκελάριος.

Πηγή: efsyn.gr