Ολλανδια η χωρα του ποδηλατου – ποσο ιδιαιτερα οδηγουν οι Ολλανδοι; Δειτε τα βιντεο

Τα παρακάτω βίντεο αποτυπώνουν πολύ γλαφυρά πόσο ιδιαίτερα οδηγούν το ποδήλατο τους οι Ολλανδοί και εξηγούν ως ένα σημείο γιατί η Ολλανδία είναι η χώρα του ποδηλάτου.

Το να κάνεις ποδήλατο γίνεται παντού με τον ίδιο τρόπο… ή μήπως όχι; Οι Ολλανδοί χρησιμοποιούν το ποδήλατο με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, εντελώς χρηστικά για παράδειγμα για μετακομίσεις, για να μεταφέρουν τα μωρά στο σχολείο, για να βγάλουν τον σκύλο βόλτα. Ακόμα και σε τέτοιες περιπτώσεις, οι Ολλανδοί έχουν κάποιες συνήθειες ποδηλασίας που είναι εντελώς εξαιρετικές. Το βίντεο που ακολουθεί μας δίνει μια γεύση.

Για να εμπεδώσει μια κοινωνία τέτοιες συνήθειες οδικής συμπεριφοράς και τους ανάλογους κανόνες, θα πρέπει πρώτα τα μέλη της, οι ποδηλάτες, να νιώθουν ασφαλείς στο δρόμο. Όσοι οδηγούν ποδήλατο στην Ολλανδία νιώθουν ασφαλείς, λόγω της εξαιρετικής ποδηλατικής υποδομής που προσφέρει η χώρα.

Δείτε παρακάτω και ένα βίντεο που απεικονίζει πως δουλεύει το σύστημα με τις προτεραιότητες σε μια κεντρική κυκλική πλατεία στο κέντρο του Άμστερνταμ (Hugo de Grootplein), όπου συνυπάρχουν όσο πιο αρμονικά είναι δυνατό αυτοκίνητα, ποδήλατα, τραμ και λεωφορεία, χωρίς φανάρια. Εντάξει, γίνονται και ατυχήματα που και που, αλλά είναι συνήθως ανώδυνα και περιορίζονται σε στιγμιαίους διαξιφισμούς για προτεραιότητα, συνήθως μεταξύ ποδηλάτη και αυτοκινήτου.

Σημείωση: τα σκούτερ μπορούν να τρέχουν πάνω στους ποδηλατόδρομους, αλλά όχι σε όλους! Τα σκουτεράκια θα λεγε κανείς ότι μπορούν να είναι αρκετά επικίνδυνα στα χέρια ασυνείδητων, ιδίως τώρα που μοιάζει να αυξάνονται σε αριθμό, στο Άμστερνταμ τουλάχιστον.

Οι μαζικές διαμρτυρίες κατά της κυριαρχίας των αυτοκινήτων ήταν ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν στο να έχει η Ολλανδία σήμερα αυτό το καταπληκτικό οδικό δίκτυο για ποδήλατα.

Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ολλανδοί πήγαιναν παντού με το ποδήλατο. Όμως στη δεκαετία του 1950 και του 1960, καθώς οι πωλήσεις αυτοκινήτων εκτοξεύτηκαν στα ύψη, αυτό άλλαξε. Όπως και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης, οι δρόμοι γέμισαν αυτοκίνητα και η κυκλοφοριακή  συμφόρηση ήταν τόσο μεγάλη, που οι ποδηλάτες αναγκάζονταν να στριμώχνονται διπλα στο κράσπεδο του πεζοδρομίου.

Η τεράστια αύξηση στον αριθμό των αυτοκινήτων προκάλεσε και μια εξίσου ραγδαία αύξηση στον αριθμό των θανατηφόρων ατυχημάτων στους δρόμους. Το 1971 περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν από τα μηχανοκίνητα οχήματα. 450 από τα θύματα αυτά ήταν παιδιά.

Η ολλανδική κοινωνία αντέδρασε άμεσα κι έτσι διαμορφώθηκε ένα κοινωνικό κίνημα που απαιτούσε  ασφαλέστερες συνθήκες ποδηλασίας για τα παιδιά. Το κίνημα ονομάστηκε Stop de Kindermoord (Σταματήστε τους θανάτους παιδιών), ένα όνομά που δανείστηκαν από τον τίτλο ενός άρθρου του  δημοσιογράφου Vic Langenhoff, το παιδί του οποίου είχε σκοτωθεί σε τροχαίο ατύχημα.

Η πίστη των Ολλανδών στην αξιοπιστία και τη βιωσιμότητα του μηχανοκίνητου οχήματος κλονίστηκε και από την πετρελαϊκή κρίση της Μέσης Ανατολής του 1973, όταν οι χώρες που παράγουν πετρέλαιο σταμάτησαν τις εξαγωγές προς τις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη.

Οι πιέσεις από το κίνημα Stop de Kindermoord  και την πετρελαϊκή κρίση συντέλεσαν στο να πειστει η ολλανδική κυβέρνηση να επενδύσει στη βελτίωση των υποδομών ποδηλασίας και οι Ολλανδοί πολεοδόμοι άρχισαν να αποκλίνουν από τις πρακτικές οδοποιίας που είχαν το αυτοκίνητο στον πυρήνα τους.