5+1 πραγματα που εμαθα στο Αμστερνταμ

Ξεκίνησα κι εγώ ένα μεσημέρι, τέλη Αυγούστου, προς τη «χώρα της τουλίπας», την Ολλανδία, για να αρχίσω το μεταπτυχιακό μου στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ. Αφού πέρασε ο πρώτος καιρός και τα πρώτα καθημερινά τηλεφωνήματα με το σπίτι («Ναι, όλα καλά… Ναι, έφαγα… Ναι, ζωντανός είμαι, μην ανησυχείς»), άρχισα να συνειδητοποιώ διάφορα πράγματα για την πόλη που θα ήταν η βάση μου για τους επόμενους μήνες, τα οποία παρουσιάζονται συνοπτικά παρακάτω.

1) Υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να σε χτυπήσει ποδήλατο παρά αυτοκίνητο. Το Άμστερνταμ μπορεί να γίνει εχθρικό προς τους πεζούς, όχι όμως λόγω αυτοκινήτων. Τα ποδήλατα υπάρχουν παντού και εξυπηρετούν τους πάντες. Οι ποδηλατόδρομοι είναι σχεδιασμένοι έτσι ώστε να οδηγούν σε κάθε σημείο της πόλης. Για τους Ολλανδούς είναι πολύ συνηθισμένα αυτά, αλλά για εμένα ήταν λίγο ασυνήθιστο -τον πρώτο καιρό τουλάχιστον- να βλέπω ολόκληρες οικογένειες να κάνουν μαζί τη βόλτα τους, μαμάδες με το μωρό τους σε ειδικό κάθισμα στο ποδήλατο ή και «κουστουμάτους» καλοντυμένους να πηγαίνουν στη δουλειά τους κάνοντας πετάλι.

2) Το Άμστερνταμ είναι μια πολυπολιτισμική πόλη και ίσως η μοναδική στον κόσμο που είναι τόσο γνωστή παραέξω για τις ελευθερίες της. Άνθρωποι από κάθε γωνιά της Γης, από κάθε φυλή, εθνικότητα και θρήσκευμα έχουν περάσει είτε για λίγο είτε για περισσότερο από τους δρόμους του. Στο δρόμο μπορεί κανείς να ακούσει ένα σωρό γλώσσες, ενώ έτσι και ζητήσει οδηγίες για κάποια οδό, το πιθανότερο είναι να πέσει σε τουρίστα που δε θα ξέρει. Μετά τις πέντε πρώτες προσπάθειες, ίσως και να βρεθεί κάποιος ντόπιος.

3) Έσκασαν ξαφνικά Κυριακή βράδυ φίλοι στο σπίτι και δε σου έμεινε κάτι να τους κεράσεις; Δε χάλασε ο κόσμος. Τα super market είναι ανοιχτά καθημερινά μέχρι τις 10 το βράδυ, συμπεριλαμβανομένων και των σαββατοκύριακων. Το μόνο αρνητικό; Ενώ όλη η πόλη μιλάει Αγγλικά, οι υπάλληλοι των super market, δείχνουν (τουλάχιστον σε εμένα) μια προτίμηση να επιμένουν να απαντάνε στα Ολλανδικά, παρά τα επαναλαμβανόμενά μου “Excuse me?”. Κάποιες φορές, γύρω στο τρίτο-τέταρτο, ίσως να απαντήσουν και στην αγγλική.

4) Τουλίπες και μύλους έχουν μόνο οι καρτ-ποστάλ. Ξέρω πώς όταν κάποιος ακούει Ολλανδία, του έρχονται στο μυαλό λιβάδια, τουλίπες, μύλοι και χαμογελαστές Μικρές Ολλανδέζες (μερικοί ίσως και κάτι άλλο…γκουχ…γκουχ), αλλά όλα αυτά στην πρωτεύουσα υπάρχουν μόνο σε απεικονίσεις. «Αν θες να δεις την πραγματική Ολλανδία», θυμάμαι να μου λένε δύο Ολλανδοί στο σταθμό των τραίνων, «πρέπει να βγεις από το Άμστερνταμ». Βγήκα λοιπόν. Αλήθεια έλεγαν.

5) Έχει μουσεία για τα πάντα. Εκτός από τα συνηθισμένα μουσεία με πίνακες και γλυπτά που περιμένει να δει κανείς σε κάθε μεγάλη πόλη, υπάρχουν και μικρότερα μουσεία κυριολεκτικά για το κάθε τι. Μουσείο Βασανιστηρίων, μουσείο σεξ, μουσείο πλωτών σπιτιών, μουσείο τσάντας, μουσείο διαμαντιών, μουσείο καφέ και μουσείο γάτας(!) είναι μερικά από αυτά.

Bonus

+1) Είναι ιδιαιτέρως αγαπητό ένα σνακ που λέγεται stroopwafel (στροπβάφελ). Θυμίζει μπισκότο, και είναι τραγανό και γεμιστό με σιρόπι. Επίσης, ευθύνεται για τυχόν παραπανίσιο βάρος που θα έχω όταν γυρίσω.

To κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το ε.ΜΜΕ.ίς.